Etnografia

Figurka gliniana, przedstawia robotnika siedzącego na pniu i trzymającego w rękach łopatę. Postać oblana jest polewą zieloną i umieszczona na glinianej podstawie.

Figurka wykonana z gliny, przedstawia wysokiego, lekko przygarbionego chłopa. Postać ma kurtkę zapiętą na jeden guzik, czapkę nasuniętą na uszy. Figura pokryta jest polewą zielono-brązową.

Krzyż jako symbol wyznających religię katolicką,jest częstym tematem twórczości amatorskiej zarówno w środowisku wiejskim jak i miejskim. Krzyż ten wykonano z małych patyczków o przekroju kwadratu ok.0,5 x0,5 cm. Patyczki łączone są metodą ciesielską; "na obłap" i "jaskółczy ogon". Całość jest składanką małych, piętrzących się krzyżyków. Jest to konstrukcja przestrzenna i ażurowa, patyczki łączą się tak, iż powstaje między nimi otwór światła 2 x 1,5 cm. Podstawa krzyża jest rozbudowana, trójstopniowa, zmniejszająca się ku górze. Ramiona krzyża łączą się na 1/3 wys. konstrukcji. Cała konstrukcja przypomina zarówno wiejską pasyjkę jak i ze względu na sposób wykonania - krzyż grecki. Krzyż ten stawiany był na stole z okazji wizyty duszpasterskiej.

Bat wiślany jest to duża jednostka rzeczna o nośności 20 osób. Pełniła ona funkcję promu, który przewoził ludzi przez Wisłę z Kazimierza Dolnego do Janowca. Jednostka ta była rejestrowana o czym świadczy prostokątna ,metalowa tabliczka umocowana po zew. stronie lewej burty, przy dziobie.Tabliczka jest całkowicie skorodowana, stąd niemożność odczytania danych. Bat zbudowany jest z desek sosnowych o śred. grubości 3,5 cm. Jednostka jest płaskodenna. Dno zbudowane jest z 6 desek w miejscu najszerszym, 4-przy rufie a przy dziobie - 2,5 deski zaczopowanych tu w kloc. Burty wykonano z 3 desek łączonych " na zakładkę" i na "pióro" Deski zachodzą zewnętrznie na siebie, co daje efekt podwójnego poszycia. Przy dnie, wzdłuż burty są dodatkowo wzmocnione drewnianą listwą. Burty zbijane są żelaznymi gwoździami. Na wyposażeniu znajdują się ławy przymocowane wzdłuż burt. Spód bata wzmocniony jest bednarką, listwą . Część dzioba jest ostro zakończona klockową stewą i uniesiona wysoko. Rufa jest lekko skośnie wychylona od pionu. Szczyt rufy jest ozdobnie wycięty. Rufa składa się z dwóch desek szer. 113 cm. Jednostka wewnętrznie wzmocniona 8 żebrami, rozmieszczonymi co 94 cm. Żebra są dwuczęściowe i łączone i łączone "na zakładkę" za pomocą drewnianych kołków. Bat był napędzany za pomocą rozprzowego żagla i pychówki. Jest on klasycznym wytworem szkutnictwa wiślanego.

Naczynie w kształcie owalu z grubej blachy mosiężnej służącej jako miara pojemności, tzw. kwarta (łac. quarta-czwarta część) to dawna miara równa 1 litrowi, czwarta część garnca. Brzeg naczynia zaklepany tu na szer. 0,5 cm. do ścianki zewnętrznej, daje pogrubiony wylew. Przy brzegu umocowane jedno ucho o esowatym kształcie, sięgające 2/3 wys. ścianki. Ucho wykonane z pasa blachy cynowej. Brzegi ucha wywinięte do wewnątrz i zaklepane. Ucho umocowane za pomocą dwóch nitów cynowych. Nie wykluczone wtórne zamocowanie.

Radło jest najstarszym słowiańskim narzędziem do orki. Wyraz "radło" spokrewniony jest z pospolitym u Słowian wyrazem "orać" . Radła wykonane były z drewna, często z wykorzystaniem jego samorodnych form. Znanych jest kilka typów tego narzędzia. Radło składa się z: grządzieli-dyszel radła, płozy-część dolna, sunąca po ziemi, słupicy-część łącząca grządziel z płozem i redlicy-żelaznego okucia przedniej części płozu. Ten typ radła cechuje ramowaty układ części składowych. Radłem posługuje się za pomocą dwóch rękojeści,lekko wygiętych, samorodnych. Występowanie dwóch rękojeści zamiast jednej , dowodzi iż jest to forma młodsza. Wszystkie łączenia wykonane są przy pomocy żelaznych śrub. Rękojeści dodatkowo przymocowane są do słupicy przy pomocy drutu. Na końcu grządzieli znajduje się żelazny zaczep do zaprzęgu, sama zaś grządziel wzmocniona jest w tym miejscu żelaznym okuciem. Dł. grządzieli wynosi 1 m. Dl. płozy -55 cm. wys. slupicy -60 cm.Rozstaw rękojeści - 47 cm.