Etnografia

Łopata składa się z trzonu i części pracującej, zachodzących na siebie. Trzon wykonany jest z długiego kawałka miękkiego drewna o przekroju kolistym spłaszczonym. Z jednej strony przy przechodzi w część pracującą, w tym miejscu drąg jest przycięty i wchodzi głębokim klinem w część pracującą, która z obu stron otacza drąg. Wszystkie trzy części zbite są kołkami, to koło średnicy 30cm. z bite na gwoździe z dwóch części.

Kotwica do jednostki przewoźnej o niedużej nośności. Łodzi takie stosowane były na środkowym odcinku Wisły. Kotwica mała z grubej sztaby żelaznej-trzon i trzech prętów, stanowiących łapy. Jedna z łap wygięta bardziej. Wszystkie łapy zakończone kolcem i sklepane sercowato. Trzon zakończony półokrągło z otworem na ogniwo łańcucha. Tutaj dwa ogniwa, okrągłe i owalne-fragment łańcucha. Kotwicę zarzucano przy brzegu ,by łódź nie dryfowała w czasie postoju.

Przedmiot wykonany z blachy stalowej ,spawanej, w kształcie dwóch stożków połączonych podstawami. Na połączeniach stożków ślady spawów. Na szczytach stożków po obu stronach przyspawane koliste uchwyty. Ślady malowania w kolorze czerwonym.

Trzon łopaty z okorowanej wikliny, do trzonu przymocowana sosnowa deska przygięta na okrągło, osiadające dwa ramiona nałożone na trzon, umocowana drewnianymi kołkami i gwożdziami.

Część pracująca ( kowalskiej roboty ) składa się z rynienki dł. 25cm. o ostrych krawędziach, przechodzącej w prostokątny w przekroju nasad zakończony okrągłym uchem na drewniane pokrętło. Rynienka zakończona jest ślimakowato jej szerokości-4,8cm. Narzędzie nie posiada drewnianego pokrętła. Widoczny napis:52 H.Heller.

Suwata to urządzenie do łowienia ryb, znane i rozpowszechnione od najdawniejszych czasów. Suwata pod względem typologicznym powstała z dwurękojeściowej kłoni przez skrzyżowanie i związanie obu rękojeści. Urządzenie to w obrębie ziem słowiańskich ma zasięg wybitnie zachodni. Polska nazwa suwata, jest pochodzenia niemieckiego. NIniejsze urządzenie zostało wykonane we własnym zakresie, sposobem domowym. Składa się z dwóch okorowanych drągów skrzyżowanych na wysokości 65 cm. i zespolonych ze sobą stalową śrubą. Śruba z jednej strony ograniczona jest nakrętką , z drugiej zaś sklepana. Przeciwległe końce drągów owinięte są 4,5 cm .szer. pasem skóry ,przymocowanej gwoździami. Końce te , wraz z rozpiętą między nimi siecią , ciągnięte były po dnie zbiornika wodnego. Sieć przymocowano za pomocą nici rybackich do obu drągów i zahaczono o dwa stalowe bolce, wbite w drągi 60 cm. poniżej skrzyżowania.