Etnografia

Kleszcze mają zastosowanie przy wszelakich pracach kowalskich,W których kowal ma do czynienia z rozgrzanym materiałem. Służą one kowalowi do wkładania materiału do paleniska,wyciągania go,A następnie do przytrzymywania podczas obróbki młotem na kowadle. Kleszcze wykonują kowale zazwyczaj sami. Dzieli się je na kilka rodzajów w zależności od zróżnicowania morfologicznego ich szczęk. Kleszcze składają się z następujących elementów "rękojeści","przegubu","szczęk".Typ kleszczy obusznych należy do najstarszych. Kleszcze obuszne używane są przy szerokim zakresie robót,szczególnie tych bardziej precyzyjnych. W tym przypadku szczęki są półokrągłe,większe i rozwarte. Rękojeści są długie,lekko wygięte i stykają się tylko przy końcu. Całość mocuje duży,rozklepany nit żelazny.

Świder jest prastarym narzędziem znanym szeroko w krajach słowiańskich. Rozpowszechniony jest tu świder zupełnie podobny do ogniowego. Sądzić stąd można, że świder -narzędzie do obróbki drewna, wywodzi się od tego znacznie wcześniejszego urządzenia. Świder do "buks" ,czyli do obróbki drewna znajdować się może także na wyposażeniu kuźni kuźni. Służyć może kowalowi do nawiercania otworów , np. przy montażu osi do kół wozu . Jest to rodzaj ręcznego wiertła. W tym przypadku składa się on z żelaznej rączki dł 20cm., śred. ok .1cm. W jej środku zamocowania jest część zasadnicza w postaci stalowego pręta dł. 26cm. Jego koniec ,stanowiący bezpośrednio pracującą część ,jest rozklepany na płasko na dł. 5cm. i spiralnie naciety.

Przebijaki ogólnie dzielą się :na trzonku i przelotowe. Służą do robienia otworów w żelaźie . Przebijaki przelotowe wyglądem przypominają dłuta. Używa się ich do nadania otworom ostatecznego kształtu przy uprzednim przebiciu otworu przy pomocy "szprynthamera". W związku z różnym zastosowaniem,przebijaki przelotowe posiadają różne kształty. Ten przebijak jest w kształcie pręta o okrągłym,tępym końcu. Koniec pracujący jest nadłamany. Przeciwległy koniec jest płasko rozklepany-średnica 3cm. Przebijak wykonany jest ze stali narzędziowej,przy czym hartuje się tylko część pracującą. Miejsce , w które uderza się nie jest zahartowane.

Wiertła -"bory" są to świdry do żelaza,przy pomocy których kowal wykonuje otwory w płytach stalowych i w dużych przedmiotach nie dających się umieścić na kowadle. Borem posługiwać się można jedynie w wypadku , gdy zamocuje sie go w wiertarce zwanej "bormaszyną ". Jest to wiertło produkcji przemysłowej współczesnej. Świadczy o tym błyszczący kolor stali ,Z której wykonano narzędzie . Część pracująca wyodrębniona jest uskokiem i spiralnie wycięta na dł 5 cm. Część pracująca jest pogrubiona przez uskok -śred. 2 cm . Zwęża się ona lekko kurczę przeciwległemu końcowi. Jest on rozklepany płasko na dł 1cm. Poniżej znajduje się owalny otwór o szer.0.5cm.do zamocowania w wiertarce. W części mocujące występują ślady w postaci punktowych nakłóć.

Bory są to świdry do żelaza,przy pomocy których kowal wykonuje otwory w płytach stalowych i w dużych przedmiotach nie dających się umieścić na kowadle .Otwory zrobione przy pomocy wierteł mają te zaletę,że są precyzyjniejsze i lepiej wykonane od otworów po przebijaku. Wiertła są robione że specjalnego gatunku stali narzędziowej. Borem w pracy posługiwać się można jedynie w wypadku gdy zamocuje sie go w wiertarce zwanej "bormaszyną ". Opisane wiertło jest współczesne. Jest to typ wiertła zwykłego. Część pracująca o średnicy 1cm. wyodrębniona jest uskokiem. Jest spiralnie wycięta na dł. 5cm. Średnica całości narzędzia wynosi 2 cm w części najgrubszej i zwęża się lekko kurczę przeciwległemu końcowi, rozklepanemu na dł. 1 cm. Poniżej znajduje się owalny otwór o szer 0.5cm, służący do zamocowania w wiertarce. W części mocującej widoczne są ślady nakłuć punktowych.