Etnografia

Eksponat ten to przykład prostego, samorodnego urządzenia, nazwa- ubijak. Jest to stosunkowo długi i gruby kij, który zaokrąglono w jednym końcu przez co pozostawiono jego naturalną, pierwotną grubość. W tym miejscu jest on masywniejszy i stanowi część pracującą, której celem jest ugniatanie lub miażdżenie pożywienia. Część służąca jako chwytak- przeciwległy koniec urządzenia jest zwężony w celu ułatwienia możliwości silnego uchwycenia w ręku. Przedmiot ten służył do ubijania kapusty przygotowanej do procesu kiszenia.

Narzędzie służące do przemierzania i nawijania nici służących za osnowę w warsztacie tkackim. ?Jest to starszy typ motowidła, zwany widełkowym. Wykonany jest z samorodnej gałązki- kija, który rozwidlony jest na jednym końcu. Do drugiego końca przymocowano wąską deseczkę- pręt zwężający się po obu końcach, zwany korzystką.

Sierp kuty ręcznie ,szeroki. Grzbiet lekko sklepany wzdłuż brzegu w celu zabezpieczenia przed skaleczeniem. Wyrostek osadzony w stożkowatej , drewnianej rękojeści, przez nacięcie tejże i wzdłużnie części metalowej. Dodatkowo mocowanie wzmocniono poprzez nawiercony otwór, w którym tkwi metalowa podkładka i sklepany gwóźdź. Część pracująca w wygięciu pałąkowatym, szer. na 5 cm.

Masywna, ciężka motyka żelazna, kuta metodą kowalską. Część pracująca szeroka na 24 cm, wysokość 10 cm. Do części pracującej przymocowano za pomocą trzech nitów, na górnym brzegu narzędzia, metalową obejmkę ręcznie wykutą.

Długie wiosło pychowe z drewna dębowego, z wąskimi i długim piórem oraz z dużym uchwytem na wysokości ok 2/3. Na piórze wiosła są ślady malowania czerwona farbą olejną. Okucie z blachy żelaznej, częściowo skorodowanej.

Krótkie wiosło pychowe z drewna, ma wąskie i długie pióro oraz uchwyt na końcu trzonka. Uchwyt jest poprzecznie zamocowany w stosunku do trzonka i ma szerokość 7 cm.